Wanneer verlies erkend wordt, kan verbinding ontstaan.

Laatst had ik een bijzondere ochtend die me diep raakte. Ik organiseerde een dierenopstelling, een sessie waarin de band tussen mens en dier centraal staat. Een vrouw kwam voor een opstelling voor haar en haar nieuwe paard.

Het paard had een zwaar verleden als fokmerrie. De vrouw voelde zich erg onzeker in haar rol als nieuwe eigenaresse. Ze twijfelde aan alles wat ze deed en vroeg zich af of ze het eigenlijk wel goed deed. Haar onzekerheid maakte de band tussen hen moeilijker. Tijdens de opstelling koos de vrouw iemand om haar paard te representeren en iemand anders om haarzelf te representeren.

Vanaf het begin werd duidelijk dat de vrouw als baas geen moment stil kon staan en zich heel onzeker voelde. Haar paard wilde graag contact met haar maken, maar wist niet hoe, omdat de vrouw op een of andere manier niet in staat was om echt verbinding te maken.

Er speelde duidelijk iets op de onderstroom. Iets dat verhinderde dat de vrouw haar paard echt kon zien.

Ik besloot datgene wat niet gezien werd, in te zetten. Op dat moment werd de hele kamer ijskoud. Degene die het ‘niet geziene’ representeerde, ging achter de vrouw staan. Langzaam draaide de vrouw zich om en beide werden heel emotioneel. Het werd duidelijk dat het om haar overleden paard ging.

Dit paard had ze vóór haar huidige paard gehad, maar ze had hem slechts drie maanden gehad voordat hij ziek werd en ze afscheid moest nemen. In die drie maanden had ze een diepe verbinding met hem opgebouwd. Toch vertelde de buitenwereld, en uiteindelijk ook zijzelf, dat je in drie maanden geen echte band kunt opbouwen met een dier. Hierdoor had ze zichzelf wijsgemaakt dat het niet mogelijk was en had ze nooit echt om haar overleden paard gerouwd.

Toen dit de vrouw duidelijk werd en ze haar overleden paard kon zien, brak ze. Haar verdriet mocht er zijn. Het was een intens emotioneel moment toen ze eindelijk kon rouwen om haar verloren vriend.

Met dit nieuwe inzicht draaide ze zich langzaam om. Daar stond haar huidige paard. Voor het eerst kon ze hem echt zien en voelde ze een echte verbinding. De onzekerheid verdween en maakte plaats voor een diepe band tussen haar en haar paard. Ze konden nu echt contact maken, zonder de belemmeringen van het verleden.

Soms denken we met ons hoofd dat we weten wat er speelt.

Zo zie je maar weer: de vrouw kwam voor het verleden van haar paard, en ontdekte uiteindelijk dat zij zelf nog iets te verwerken had.