Iets van Iet

Laatst had ik een cliënt die zei: “Maar jij hebt mij ook nodig.” Ik dacht oh! Zo werk ik echter niet. Ik doe mijn werk omdat ik het leuk vind. En voelt het niet oké, dan doe ik het niet. Mijn oorspronkelijke intentie was om anderen te helpen en een bijdrage te leveren aan een groter geheel. Dit streven zie ik vaak, ook in de spirituele en coachingswereld, waar mensen spreken over het zoeken en leven van hun ‘zielsmissie’. In mijn optiek is dit puur ego... Hoewel het allemaal

Onlangs kwam een lieve dame naar ons toe voor een familie-opstelling, met een diepgewortelde kwestie waar ze al jaren mee worstelde. Deze vrouw leefde haar leven door altijd ‘ja’ te zeggen, altijd te pleasen en altijd de sterke te willen zijn. Ze voelde zich schuldig als ze nee zei, vaak tot slapeloze nachten aan toe. Tijdens de opstelling werd duidelijk dat deze eigenschappen diep verweven waren met het verdriet van haar moeder om een miskraam. De moeder had dit verdriet zo

Ik organiseerde een dierenopstelling, een moment waarin de band tussen mens en dier centraal staat.Een lieve vrouw kwam met een vraag over haar hond. Haar verhaal raakte me diep. Haar hond was geadopteerd uit het buitenland en had een zwaar verleden.Ondanks de goede band tussen hen voelde zij soms afstand. Alsof ze elkaar nét niet helemaal begrepen.Ze twijfelde.Had ze het wel goed gedaan?Had ze de juiste keuzes gemaakt?Had haar hond gekregen wat hij nodig had? Tijdens de opst

Ik begeleidde weer een opstellingenavond. De vraagsteller was een vrouw die haar weg niet kon vinden, die zoekende was. Een vrouw met een pijnlijke familiegeschiedenis en haar eigen worstelingen. Zij koos drie representanten: één voor zichzelf, één voor haar moeder en één voor haar vader. In de opstelling werd al snel zichtbaar dat er een diepe kloof lag tussen hen. Een kloof waarin de verbinding verloren was gegaan. De vader stond daar als een schaduw van dominantie. Zijn Mo

Laatst was ik met twee mensen in gesprek en dat ging over de dood. Op een gegeven moest ik gaan en voor ik het besefte zei ik, nou volgende keer maar over iets leuks hebben he, waarop 1 van de dames zei, maar dit is ook af en toe nodig. En dat klopt, want laten we eerlijk zeggen… de samenleving heeft de dood buitengesloten, bijna alsof het bestaan ervan wordt ontkend. Door die ontkenning zijn mensen die zelf op sterven liggen, net als hun naasten, dan ook totaal niet voorbere

Laatst had ik een bijzondere ochtend die me diep raakte. Ik organiseerde een dierenopstelling, een sessie waarin de band tussen mens en dier centraal staat. Een vrouw kwam voor een opstelling voor haar en haar nieuwe paard. Het paard had een zwaar verleden als fokmerrie. De vrouw voelde zich erg onzeker in haar rol als nieuwe eigenaresse. Ze twijfelde aan alles wat ze deed en vroeg zich af of ze het eigenlijk wel goed deed. Haar onzekerheid maakte de band tussen hen moeilijke