De mythe van de zielsmissie: over helpen, ego en echte kracht.

Laatst had ik een cliënt die zei: “Maar jij hebt mij ook nodig.” Ik dacht oh! Zo werk ik echter niet. Ik doe mijn werk omdat ik het leuk vind. En voelt het niet oké, dan doe ik het niet.

Mijn oorspronkelijke intentie was om anderen te helpen en een bijdrage te leveren aan een groter geheel. Dit streven zie ik vaak, ook in de spirituele en coachingswereld, waar mensen spreken over het zoeken en leven van hun ‘zielsmissie’.

In mijn optiek is dit puur ego... Hoewel het allemaal prachtig klinkt. Een ‘zielsmissie’ is geen zoektocht, maar een erkenning/ herkenning van wat al aanwezig is. Wat is, is…

Vaak willen mensen iets bijdragen uit een ego-gedreven behoefte aan erkenning en bestaansrecht. Dit beperkt hen, want alles moet bijdragen aan hun ‘zielsmissie’ of ‘ levensdoel. Het zou je niet moeten interesseren welke impact het op anderen heeft.

Door ongehecht te zijn aan de uitkomst, kun je effectiever werken. Zeggen wat gezegd moet worden, zelfs als het moeilijk is of klanten kan kosten.

Ongehecht zijn aan de uitkomst maakt je krachtiger in je handelen.

Ik geloof dat je als coach, kaartlezer, healer, of in welke rol dan ook, het beste werkt als je de ander niet per se wilt helpen. Zo kan ieder zijn eigen weg gaan zonder onderlinge afhankelijkheid te creëren. Zo kun je de ander in zijn lot laten. En het willen helpen, het willen begrijpen, te forceren het draait allemaal weer om het willen hebben van controle.

Het is krachtiger om naar binnen te keren en jezelf af te vragen waarom je dit wilt en wat je ermee wilt bereiken. De antwoorden komen van binnenuit. Wanneer het van buitenaf komt, (ego) merk je dat alles stroever verloopt.

Innerlijke beweging maakt de dingen natuurlijker en moeiteloos. Op een natuurlijkere wijze.