Praten over de dood is ook praten over het leven.

Laatst was ik met twee mensen in gesprek en dat ging over de dood. Op een gegeven moest ik gaan en voor ik het besefte zei ik, nou volgende keer maar over iets leuks hebben he, waarop 1 van de dames zei, maar dit is ook af en toe nodig.

En dat klopt, want laten we eerlijk zeggen… de samenleving heeft de dood buitengesloten, bijna alsof het bestaan ervan wordt ontkend. Door die ontkenning zijn mensen die zelf op sterven liggen, net als hun naasten, dan ook totaal niet voorbereid op die onvermijdelijke gebeurtenis. Op een dag gaan we immers allemaal dood, maar in plaats van dat we het bestaan van de dood onder ogen zien, stoppen we het liever weg. Alsof we onszelf proberen wijs te maken dat ‘uit het oog, uit het hart ook echt zo is.

Ondertussen blijven we onze eigenwaarde koppelen aan onze materiële bezittingen, met het angstige gedrag dat daar vaak uit voortkomt.

Zodra je je eigen sterfelijkheid werkelijk onder ogen durft te zien, voor het daadwerkelijk zover is, stel je je prioriteiten bij, ruim voordat het te laat is. Dat geeft je de kans om energie te steken in zaken die er werkelijk toe doen.

Als je eenmaal erkent dat je tijd hier op aarde beperkt is zonder te weten of het een kwestie is van jaren, weken of uren word je minder door je ego gedreven of door wat anderen misschien wel van je vinden. Dan laat je je leiden door wat je hart je werkelijk ingeeft.

De erkenning van je eigen onvermijdelijke dood biedt je de kans om in de tijd die je hier nog gegund is, met een voldaner gevoel door het leven te gaan, dat je echt iets hebt kunnen bijdragen.

Praat er over…We kunnen ons afwenden van wat er komen gaat, maar wat is er levendiger dan doodgaan? Omarm de dood, dan neem je het leven.